Ben sabredebiliyormuşum!

Zaman ilerleyince ve ben bu ekmek işiyle baş başa kalınca anlıyorum ki, başka hiç bir şey için bu kadar
sabredemezdim herhalde. Garantici ve bir kaç adım sonrası planlı ilerleyen bir insandım bu hayatı
çekip çevirme konusunda. Iki ay sonrasının kirası, sürpriz faturalar hatta yurt dışına olur da gidersem
diye pasaport arası yatırımım bile hep dururdu kenarda. Şimdi bunlar bana gayet lüks gelen hareketler. “
Evet bana göre de lüks bu’”. Ama lükslere sahip olamadığım için isyan edecek durumda değilim elbette.
Bundan üç ay kadar önce gerçekten yersiz bir şeye üzülüp onu elde edemediğim için üzülürken yediğim
koca bir laf onca zaman beni bunları ciddi ciddi düşünmeye itti. Maddi olarak şu an rahat bir konumda
olmasam da hayatımı her yönden rahatlatacağına inandığım bir hayalim vardı. Gözümün önünde canlanan
bu hayat beni öyle içine çekiyor ki ona inanmak ve her şeye göğüs germek de zor gelmiyor artık bana.

Geçen gün ekmeğimi tadan bir sporcunun kalkıp bana sarılması ağzı unlu unluyken ya da dayanamadım
kokusuna yedim koca dilimi, çok teşekkür ederim diyen bir diyetisyen ise kapıda gördüğüm faturanın tüm
gerginliğini alıyor. Evet faturalar kaybolmuyor biliyorum ama benim bu düzende daha güçlü olmamı
sağlıyor bu geri dönüşler. Ekmekten ve meyveden başka pek bir şeye ihtiyacımın olmayacağı o günleri
oturup tekrardan hayal etmemi sağlıyor, kara kara düşünüp muhteşem yüksek negatif enerjili suratımı
asacağıma. Bahsetmiştim ya şu dünyada karşılaştığım en tehlikeli şey benim inatla yüzyıllar boyu surat
asabilme yeteneğim!

Hayal kurmayı, ya da onun için böylesine adımlar atmalarımı abarttığımı düşünebilirsiniz. Ama benim
küçük dünyam için öyle büyük ki adımlar ve onlardan bahsetmeler. Tanıdığım bildiğim dünyada öyle
zor ki bu. Özellikle az önce bahsettiğim garantici bir yapıya sahip insansanız.
Aaa, bir de kararsızlık sizin göbek adınızsa!