Özkancııım, fırını açıyoruz...!

Hamurun başında tek başıma olmam , sadece kendi ellerimin yanması ve benim sabah üçte uyanmam demek bu işi tek başıma yapıyorum demek değil. Nasıl ki her şeyin başlamasına sebep tatlı bir hevesse bu hevesimi daimi tutan, benim gibi yoğun hisseden ve ellerini ortaya atıp biz de bir şeyler yapalım hadi diyen onlarca insan var etrafımda. Bu yüzden fırını, ekmeğimi anlatırken hep biz diye bahsediyorum. Bazen Buseyle ben bazen annemle ben bazen Ervinle ben. Ama hep biziz. Biz birlikte ekmek yapıyoruz, tadıyoruz, anlatıyoruz, toplu taşımalarda kilolarca ekmekler taşıyoruz, sabahları unlar eliyoruz, ışık kovalayıp fotoğraflar çekiyoruz, matbaacı arkadaşlarımıza broşürler bastırıyoruz, ekmek satmaya İstanbul’dan iki günlüğüne geliyoruz, üretim hanemizi birbirimize sunuyoruz, bambaşka şehirlerde en güzel tanıtımı yapıyoruz, ekmeğe reçeller kaynatıyoruz… Biz birlikte o kadar çok şey yapıyoruz ki. Geçenlerde bahsetmiş olmalıyım bu yardım isteme konusunda kendimi çekip çevirmeliyim, daha açık olmalıyım diye. Aslında işin büyük yanında ben hep desteklerle ilerlemişim. Tek başıma yapmamışım hiç bir şeyi. Saçma saatlerde ben uyandım ama uykusuzken beni başkaları motive etti. Her zor durumda bunun gibi onlarca el tuttum ben. “Ben yaparım ya” atılımına böylesine inanmamın sebebi belki de bu. Ben yaparım çünkü ben inandıysam ve sevdiysem yanımda elbet “herkes” vardır. Bunu biliyorum çünkü kitap yazcam ben, reklamcı olcam ben, editör mü olsam acaba, yok yok fırın açıyoruz gibi onlarca yolumda yalnız kalmadım ben.

Son kararım; fırını açıyoruz!